قبول که یک چیزهایی ذاتی است و جوهر می خواهد و درک و فهم در آنها دخیل است و الخ
ولی یک چیزهایی هم هست که آدم ها در کودکی یاد گرفته اند از محیط
مثلا طرف زیر "بهار" ویوالدی کامنت گذاشته که وقتی این آهنگ را می شنود
یاد فرشته های زیبا و کوچکی می افتد که در بهشت باله می رقصند
خب حتما در بچگی اینطوری برایش گفته اند
و گرنه مثل من یاد مواد لازم برای تهیه کتلت دسته دار می افتاد

آقا یکی از بچه ها خوشه اولیه آخر هفته قراره بریم خوشه شون
مامانشینا رفتن مسافرت خوشه شون خالیه

نه من می خام ببینم اونی که داشت ذبان فارثی رو اخطراء می کرد اون روض اول
چی شد که تثمیم گرفط غورباقه ق اولش غاف باشه غ دومش قین؟
مرظ داشط رصما، نح؟

اگر کسی نمی گیردتان
مشکل احتمالا از گیرنده است
لطفا به گیرنده های خود بیشتر ور بروید

یک آدم خیلی بی ادب و بی شخصیت با خط چینی به ما فحش بد داد و گفت نژاد پرست
ما هم پستهای آخرمون در مورد بوی غذای چینی رو پاک کردیم
از این جهت که آدمهای بی ادب چون این کاره اند بهتر از دیگران می فهمند که چه مطالبی توهین آمیز است
خلاصه برای اینکه اصل مطلب از بین نرفته باشد، دو تا پست قبلی را می شود به این صورت خلاصه کرد که:
"بوی بعضی از غذاهای چینی از نظر من بسیار بد است."
هوا هم که بهاریست.

نمی فهمم....
از یه طرف هی میگن همجنسگرایی و تغییر جنسیت و فلان و بهمان طبیعیه و جزو خواص فیزیولوژیک بعضی هاست و فلان و بهمان
از اون طرف هر دفعه یکیشونو میارن تو کلاس و تو رادیو و تو تلویزیون که از خاطرات محیرالعقولش بعد از تغییر گرایش و تغییر جنسیت و فلان و بهمان بگه
چیزی که نمی فهمم اینه که چرا هی منو نمی برن تو تلویزیون راجع به دماغ به این قشنگیم توضیح بدم

این بخش جدیدی از وبلاگ است که من در آن می گویم که من و کی چی خور ترینیم و شما هم ترجمه می کنید لطفا.
به عنوان اولین پست این بخش غذای ماکارونی و فاعل من را در نظر گرفته ایم که به صورت زیر در می آید:
من به تنهایی ماکارونی چرب با ماست خور ترینم.
ترجمه کنید لطفا!

یکی از رفتارهای روانشناختانه فیس بوکی اینه که
این دخترایی که خیلی زیاد خوشگلن
وقتی عکس پروفایلشون رو عوض می کنن
فقط دوستای دخترشون کامنت میذارن که به به چه عکس خوشگلی و قربونت برم و جیگرتو و اینا
پسرا از ترس اینکه crush شون لو بره
کلا سکوت اختیار می کنن

آدم اگه دلش برای لهجه ترکی بقال سر کوچشون تنگ بشه،
یعنی خوشی زده زیر دلش؟
یا که چی؟

* مدیریت وبلاگ پیشاپیش از تمامی عزیزانی که قصد پاسخگویی با عبارت "یا که چی" را دارند کمال امتنان را دارا می باشد.

من و بوزک
کله‌پاچه‌خورترینیم

حتی فرهیخته ترینِ آدمها هم گاهی توی دلش به لوبیا قرمز پخته توی قوطی می گوید "تُن لوبیا".

اخیرا ضابطه روانشناختی خیلی خاصی کشف کرده‌ام که در این مرحله صرفا به ذکر یک مثال بسنده می کنم و انشالله در آینده تئوری جهانشمولی را در این خصوص ارائه می نمایم. این مثال در مورد دو شخصیت نوع A و B و نحوه تعامل آنها با خیارشور است.

شخصیت نوع A ا:
1- A خیارشور شیشه‌ای‌ پنچ دلاری ریز ایرانی می خرد.
2- A روزها خیارشورهایش را می خورد و از خوردنشان خیلی لذت می برد.
3- اگر مهمان بیاید A خیارشورهایش را به مهمان می دهد که بخورد و مهمان هم لذت می برد.
4- A در مورد خیارشور ریز ایرانی توضیحی به مهمان نمی دهد چون اصولا لازم نیست.
5- مهمان ممکن است از خیارشورهای A تعریف کند و یا صرفا از خوردن آنها لذت ببرد.

شخصیت نوع B ا:
1- B خیارشور شل و بدبوی قوطی یک دلاری عربی می خرد.
2- B زیاد خیارشور نمی خورد چون خیارشور گران است.
3- اگر مهمان بیاید B خیارشورهاش را به نحوی کوچک تر کرده جلوی مهمان می گذارد.
4- قبل از اینکه مهمان بخواهد خیارشور بخورد B شروع می کند به توضیح دادن که این خیارشور ها خیلی خوب است و از خیارشورهای ریز ایرانی خیلی خوشمزه‌تر است و ممکن است اضافه کند که این خیارشورهای شل حتی اگر قوطی 7 دلار هم بود باز هم می خریدشان چون اصلا چهار پنج دلار که این روزها پول نیست.
5- خیارشور ریز ایرانی حراج می شود. B سه کارتن می خرد و انبار می کند.